माओ-काँग्रेश-एमाले, जन-अधिकार
तराई, लोक-तान्त्रिक, हिन्दू-परिवार !

सद्भावना, मधेशी, मूस्कानको सेना
युवा मोर्चा, मिलन केन्द्र, खै त्यो शिव-सेना ?

जनमोर्चा, राष्ट्रिय-प्रजातन्त्र-विकाश
जाग्रिती र मजदूर, जन-कल्याणको आश !

तम्सलिन, चुरे-भावर, जनतादल
हरियाली, जनमूर्ती, एक लिब्रल !

दलित, जनजाति, शान्ति एकता
समाज्वादी, साम्यवादी, छैन समता !

मँगोल र सुकुम्बासी, जन-ससक्ती
शान्ति-क्षेत्र-परिषद, नव-जनजाति !

विकल्प के त ?

भने जस्तो, सोचे जस्तो नेता भेटियो ?   
कति झोला बोक्नु भो ? तीर्खा मेटीयो ?

माथि नपुगुन्जेल, हाम्रो सरोकार,
कुर्सी र शक्तिमा-आफ्नै सरकार ?

रगत् सबै चुसी सके, हाड-छाला छ !
बारी सबै रित्तिसके, फुल-माला छ ?

नेताको तानातानमा नपरौँ है ?
गरौँ हामी सँपर्क जनता कै !

गरीबको सेवा गरौँ, शिक्षा जगावौँ
हिमालको पानीलाई, घरमा पुर्यावौँ !

स्वास्थ-सेवा कति गर्यो ? बाटो बन्यो त ?
सफापानी घर पुग्यो ? बत्ती बल्यो त ?

जनतालाई लूट्न, पिट्न, डाँट्न छोडिदेउ
साना-साना विरुवाका, जरा गोडिदेउ !

गरीवको-दु:खहरु, अपठको-स्वर,
बुझ्न्नुपर्छ भावनाले, निर्धनको घर !

पानी-हाल हिमालको, मूल खूल्ने छ !
झिलिमिली, जन-ज्योती त्यहिँ फूल्ने छ !

'हात्ती आयो, हात्ती आयो, फुस्सा' भयौँ की ?
साग, मकै, चामल-छाडी, भुस्सा खायौँ कि ?

हात्ती ठूलो, अन्धा हामी-ठीक छामेनौँ ?
आँउदैछ रे ! अर्को तन्त्र ? हाम्ले जानेनौँ ?

जति जति मार्जन हुन्छ, हाम्रो जनतन्त्र !
स्वचालित-हुन्छ-आफैँ, हुन्छ बन्छ यन्त्र !

जनताले नियन्त्रण, गर्छन् आफ्नै-लागि,
पद्धती र प्रणालीको फल-भोग-भागी !   

जस्तो सुकै गरीव्-धनी, देश स्व-तन्त्र !  
मानवताको विचार् गर, शान्तिको मन्त्र !

बन्द-गरौँ-बन्द-प्रथा, बन्द-दुष्टता !  
सदाचार, नैतिकता, शील-स्वस्थता !

विश्वलाई हेर्न सक्ने, हाम्रै आँखा छन्
हिमाल र तराइमा, आफ्नै भाका छन् !   

हजारौँ योजनामा अब, जुट्नु छ !
तराई-पहाड-हिमाल, हाम्ले-आफैँ जोड्नु छ !

नियम र कानूनको पालना होस्
अनुशाशन, सुरक्षाको थालना होस् !

संविधान बन्नुपर्छ, सबैले कराउँ !
ढंग-अनुशासनको, व्यवस्था गराँउ !

ईतिहाश लेखौँ, अब मिलौँ साथमा !
नेपालको मान राखौँ, विश्व माझमा !     

आवश्यकता के छ, भन? त्यहि गर्नु छ !
बिकाश र निकाशमा, जन-हीत छ !

कस्को-झण्डा बोक्ने हो ? कैले छ चूनाव ?
गरीविको देशमा, खर्चिलो प्रस्ताव !

आमा हाम्री एउटै-छिन्, सेवागर्न लागौँ !
मिलिमिली देशलाई-झिलिमिली पारौँ !  

मानवीय-मूल्य भन्दा ठुलो छ, केही ?
स्वार्थी बन्न छोडी दिउँ, हुने छ केही !

पार्टी-झोला बोक्नु भन्दा, समाज्-सेवा बरु,             
नेपालको झण्डा बोकौँ, भाग्यमानीहरु !

- अनन्तगोपाल रिसाल (1st March,2010)
-Anantgopal Risal in New Jersey, USA

Poet Anant Risal. Photo: eEyeCam.com

Author's disclimer: All the images are being retrieved from the Google-Images- resources and web sites.

Copyrights and acknowledgements: All  literary works published in this site are copyrighted material of respective publisher and author/poet. If you wish to reuse or republish any of the material from this site please read our copyright policy and terms of service/use for details.